متیو – گرده زمین
همیشه اولش شیرین و تلخه آخرش
بازی کردم تو زمینی که تو بودی داورش
هیشکی اَ دور بریا نکرده باورش
چه کارایی که بر نمیاد از تنه لاغرت
گرده زمین بیبی گرده زمین
یه روزی هم میشی شبیم
اصن هرجا میخوای برو ولی گرده زمین
یه روزم شکل منی
یادت می‌ره لبات آخرین بار کی می‌خندید
همش پی حال خوب
ریه هام میشن هی پر دود
ولی همش جلو چشامی و
نمیشی حتی یه لحظه دور
میشم هی بستری
تو این خونه بی دلیل
خستم از بس که زدم
بعد تو به هر دری
اون آدم شاد کو
اونی که آرزوهاش سوخت
دنیا با تو داد خنده رو صورتمو
تهش لبامو با تو دوخت
دیگه نی توقع
هرکی به ما تنش خورد
یه تیکه کند ازمونو
تهش و با خودش برد
حال من خوب نی دیگه
روزام سر هیچی می‌ره
هیچی بهم حال نمیده و
دلم هرچی خواست نمیشه
دنیا داده مارو فر
نذاشته دیگه جای جر
انقده پاره که بالا می‌ره مستی مارو سیک
روزا بی حس شبا پره استرس
نکنی پایان قصتو رنگ قرمز
مثل خون روی عکسات یه تنِ بی جون
که خالی کردی حرصتو رو رگ دستت
دیگه فرقی نداره میدونی واسم
کجایی واقعا کی اشتباه کرد
دیگه فرقی نداره میدونی واسم
کی گفت میمونه کی بود که جا زد
گرده زمین بیبی گرده زمین
یه روزیم میشی شبیم
اصن هرجا میخوای برو ولی گرده زمین
یه روزم شکل منی
یادت می‌ره لبات آخرین بار کی می‌خندید
امکان ثبت نظر برای این مطلب بسته است.